Pastoraal team

Samenstelling pastoraal team

Voor de Catharinaparochie is een pastoraal team aangesteld, dat in opdracht en met zending van de Bisschop van Breda de algemene pastorale taken voor de geloofsgemeenschappen verricht. Het team bestaat uit de volgende personen:
Han Akkermans, pastoor
sinds 2017
 
"Ik heb wel iets met Oosterhout"

Dat was mijn spontane reactie toen bisschop Jan Liesen mij vroeg of ik pastoor van Oosterhout wilde worden. Tegelijk besefte ik dat mijn komst naar Oosterhout niet zonder meer "terug naar Oosterhout" is. Oosterhout is veranderd en ik ben veranderd sinds ik er vroeger gewoond heb. Nostalgie is een herkenbaar gevoel, maar is een slechte raadgever als het gaat om beleid voor de toekomst van de kerk in Oosterhout, Den Hout, Oosteind en Dorst.

Mijn oudst bekende voorvader, ene Willem Akkermans, had rond 1600 een boerderij in Uilendonk (Oosteind). Vanaf de 18e eeuw is de familie actief in de boomkwekerij. Ik zelf ben geboren in Groesbeek bij Nijmegen, en kwam op 13-jarige leeftijd in 1968 naar Oosterhout. Met veel genoegen heb ik het St. Oelbertgymnasium doorlopen. In 1976 ben ik ingetreden in de St. Paulusabdij, waar ik mijn spirituele vorming heb ontvangen, iets waarvan ik sindsdien de vruchten mag plukken. De abdijgemeenschap heeft me ook de gelegenheid gegeven om in het buitenland, in Frankrijk, in Rome en de V.S., te studeren.

In 1994 ben ik me, in overleg met bisschop Ernst, op het pastoraat gaan richten. Van 1994 tot 2006 heb ik gewerkt in zieken- en verpleeghuizen in Breda. Zo kwam ik ook regelmatig in het ziekenhuis aan de Pasteurlaan. Vanwege het tekort aan priesters in de parochies vroeg bisschop Muskens mij om pastoor te worden. Mijn eerste benoeming, in 2006, was in de regio Halsteren, het grensgebeid van Zeeland en Brabant. Ik heb daar precies zeven jaar met plezier gewerkt. In die tijd was ik ook betrokken bij Mediavieringen van KRO/RKK. Na zeven jaren Halsteren e.o. kwam bisschop Liesen met een vraag. Zo ben ik vanaf 1 september 2013 pastoor van Roosendaal en Nispen.

Toen bisschop Liesen mij sprak over Oosterhout was mijn tweede reactie: " Maar ik ben nog maar zo kort in Roosendaal!" Drie jaar is inderdaad te kort om beleid echt tot uitvoering te brengen. Ik moet een werk-in-aanbouw loslaten. De fusie van de parochies hier in 2014 is geslaagd, maar de nieuwe parochie staat nog voor moeilijke beslissingen, vooral waar het gaat om gebouwen. Dat is trouwens in heel ons bisdom en dus ook in Oosterhout aan de orde.

Bij de 100e verjaardag van mijn moeder in 2012 is in Oosterhout een boom geplant. Ik hoop die boom nog lang te zien bloeien en groeien in Oosterhoutse grond!

Han Akkermans

Peter Hoefnagels, diaken
sinds 2019

Onderweg zijn …. en thuiskomen

Als jongen mocht ik in de periodes dat er vrij was van school vaak mee met een van de vrachtwagens van het bedrijf van mijn vader. Het was het avontuurlijke van onderweg zijn naar verre bestemmingen om goederen op te halen en af te leveren. Maar ook het vertrouwde van weer gastvrij thuiskomen, waar moeder op ons wachtte.

Op weg gaan en thuiskomen zijn een rode draad in mijn leven geworden, de basis is gelegd in het Roermonds katholieke gezin waarin ik opgroeide. Na mijn studie theologie ben ik steeds weer op weg gegaan voor nieuwe uitdagingen zowel in verschillende parochies als in andere bisdomfuncties. Dat kon ik doen vanuit een goed thuisfront, samen met mijn echtgenote Ine, onze kinderen en sinds kort ons kleinkind. De H. Catharinaparochie is weer zo’n nieuwe uitdaging.

Als diaken sta ik voor verbinding, “go-between”; tussen op weg gaan en thuiskomen, tussen samenleving en kerk, tussen de wereld en het heilige, tussen vieren en doen, tussen mensen onderling, en vooral met de kwetsbare mensen, tussen mensen en God. Verbinding ook, die levensader kan zijn tussen geloofsgemeenschappen in die ene parochie.

Vanaf de geboorte zijn wij onderweg, op weg door het leven, een weg die ten einde loopt bij het sterven. Op onze levensreis maken we van alles mee, van pech tot geluk, van diepte- tot hoogtepunten of raken we de weg kwijt en zijn we op zoek naar richtingwijzers.

Als diaken wil ik ook boodschapper zijn, getuige van dat evangelie dat mensen de weg wijst, met als voornaamste richtingwijzers: heb elkaar lief, weet dat God met je meegaat, vergeef elkaar en schep steeds weer nieuwe kansen, deel van je rijkdom met hen die niets hebben, wees trouw aan degenen die je lief zijn.

De laatste jaren gaan steeds meer mensen op een bijzondere wijze op weg, op pelgrimstocht. Zij gaan te voet of op de fiets naar Santiago de Compostella in Noord-Spanje of naar Assisi in Italië. Een pelgrimage is je leven lopen in het klein. Er komen vragen op als: hoe ben ik gevaren, waar ga ik naar toe, wat heb ik bereikt, wat heb ik gemist? Je komt je jezelf tegen.

Wie op weg gaat weet ook dat er pleisterplaatsen nodig zijn, om even op adem te komen. Kunnen wij dat als kerk zijn voor mensen onderweg: met een aandachtig oor, een helpende hand of een zegenend gebaar op vreugdevolle en moeilijke momenten, maar ook met een boodschap van liefde en vrede?

Ik mag samen met de collega’s in het pastoraal team en de vele vrijwilligers, mannen en vrouwen, in de H. Catharinaparochie meewerken aan een gastvrije pleisterplaats, waar even een onderbreking mag zijn van onderweg zijn en waar mensen mogen thuiskomen. Ik hoop u daarin graag te ontmoeten.

Diaken Peter Hoefnagels

 

Annemiek Buijs-Tuytelaars
sinds 2018

Mijn naam is Annemiek Buijs-Tuytelaars. Ik ben getrouwd met Marius en samen hebben we drie prachtige kinderen: Anna (9), Bram (7) en Stijn (5). Twee blondjes en een rooie. Na ons huwelijk ben ik met Marius in Etten-Leur neergestreken en ik voel me daar erg thuis.
Ik ben geboren en getogen als een echt grensgeval uit een Vlaamse moeder en een Nederlandse vader in Baarle-Nassau en heb daar ook mijn plek gevonden in het parochieleven. Ik heb een broer die een paar jaar ouder is.

Werkzaamheden
De laatste tien jaar heb ik gewerkt in de Bernardusparochie in Oudenbosch en omstreken. Mijn pastorale opdracht bestond in deze parochie uit twee kernwoorden: kind en gezin. Hierbij hoorden o.a. de volgende werkzaamheden: catechese rondom doop, eerste communie en vormsel, het opzetten van kindervieringen door heel de regio, catechese voor jonge ouders en het onderhouden van contacten met basisscholen in de regio. Ik heb dit werk tien jaar met veel plezier gedaan. In de Bernardusparochie zijn mijn kinderen opgegroeid en voelen ze zich thuis. Het laatste jaar merkte ik dat het tijd was voor verandering. Een nieuwe plek met een nieuwe uitdaging en nieuwe energie. Ik hoop dit te vinden in de Catharinaparochie.

Ook hier bestaat mijn pastorale opdracht uit de twee kernwoorden: kind en gezin. Er komt ook een nieuw woord bij: diaconie. Naast de pastorale opdracht rondom eerste communie en vormsel en het hernieuwen van de contacten met de scholen hoop ik een rol te spelen in de verbinding van jonge gezinnen met de diaconale kant van de kerk.
In dit laatste stukje van mijn pastorale opdracht valt er veel te pionieren en op te bouwen. Dit zijn twee woorden waar ik van hou. Dingen uitzoeken, mensen met elkaar verbinden en nieuwe activiteiten opbouwen met mensen uit de parochiegemeenschap en daarbuiten.

Tenslotte
Om mijn nek hangt een tau-kruisje. Het symbool dat verwijst naar Franciscus en Clara van Assisi. Tijdens mijn studietijd in Nijmegen heb ik kennisgemaakt met de franciscaanse spiritualiteit door mijn kerkelijk thuis te vinden bij het Clarissenklooster de Bron in Nijmegen. Ik vertel wat deze spiritualiteit voor mij betekent als er een aanleiding voor is. Het heeft in ieder geval te maken met eenvoud, broeder- en zusterschap en openstaan voor wat er op je levensweg op je pad komt.

Zo sta ik open en heb ik veel zin in mijn nieuwe pastorale taak in de Catharinaparochie in Oosterhout. Ik kijk erna uit om nieuwe mensen te leren kennen en samen met pastoor Han Akkermans en diaken Stefan Lange te werken aan de toekomst van de Catharinaparochie.

Tot ziens!
Annemiek Buijs-Tuytelaars

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.