Zomaar een ochtend uit het leven van een vertrouwenspersoon

Beste mensen in de Catharinaparochie van Oosterhout,

Het is nog vroeg in de morgen. Ik zet juist de computer aan en lees de berichten die zijn binnengekomen. In mijn gedachten bedank ik de afzenders daarvoor. Zo hartverwarmend om te lezen dat we een soort familie zijn geworden door de jaren heen. Dit geeft me meteen het duwtje om er vervolgens op in te gaan want ik ervaar het ook zo.

Na alle maatregelen in de afgelopen weken tot nu toe werd het heel stil om me heen. Dat voelde als weldadig: alsof er iemand of iets op de uitknop had gedrukt. Veel mocht opeens niet meer en hoefde ook niet meer. Vooral omdat ik niet actief ben op sociale media en ook niet beschik over een smartphone met heel veel mogelijkheden was het een verademing voor me.

Langzamerhand kwam het verkeer in de mailbox en via de telefoon op gang, het werd alsmaar drukker. Wat er toen gebeurde ontroerde me behoorlijk. Alle afspraken in mijn agenda werden in de voorbije week geannuleerd maar niet slechts als een formele mededeling. Inkomend en uitgaand werden de berichten veel meer gevuld met bezorgde, verdrietige, ontdane, lieve, bemoedigende, troostende, gelovige en hoopvolle woorden.

Waar het fysieke contact tot bijna een nulpunt is gedaald blijkt nu hoezeer mensen op elkaar betrokken zijn en dat zijn er heel wat. Tegelijkertijd heb ik regelmatig toch het gevoel dat we met ons allen, en dan bedoel ik niet alleen de Oosterhouters, de Brabanders, de Nederlanders, de parochianen van de Catharinaparochie, maar als medemensen in een bizarre wereld zijn terecht gekomen. Ik vraag me af hoe we daar, voorbij de corona-pandemie, uit gaan komen in onze eigen leefwereld en wereldwijd. Zal deze crisis ons als mensheid iets gaan opleveren in de 21e eeuw? Grote algemene vragen waar we niet zomaar een antwoord op kunnen geven. Ik pieker niet, lig er niet wakker van, maar bezorgd ben ik wel: om wat er nú gebeurt en wat dit later zal gaan betekenen voor ons, onze kinderen en kleinkinderen en generaties na ons.

Geestelijk verzorgers in verpleeghuizen en in instellingen voor mensen met een (verstandelijke) beperking vertellen mij over de impact van deze ramp, ja zo noem ik het maar. Corona maakt in een klap alle leven anders. Ze deinen mee met wat de dag gaat brengen. Geen enkele locatie mag nog bezoek ontvangen. Het is te begrijpen wat dit met mensen doet binnenshuis. Het is heel verdrietig. Ook het personeel dat de bewoners hieronder ziet lijden laat spontaan zijn tranen gaan. Het is doods in de huizen maar de geestelijk verzorgers en het verzorgend personeel zijn zo op elkaar aangewezen dat het ze ook heel erg verbindt. Van verwanten en familieleden van buiten hoor ik dat zij niet op bezoek kunnen gaan en zich ontredderd voelen.

Ik voel hun intense verdriet en het raakt me tot in mijn hart: het verdriet dat bewoners ervaren maar ook de (naaste) verwanten van ze en het personeel dat om de kwetsbare bewoners en hun familie/vrienden heen staat.

Ook vanuit onze parochie krijg ik berichten die me bezighouden. Ik bewonder de enorme inzet en toewijding van allen die op enigerlei wijze zorgen voor de mensen die in onze parochie wonen: thuis, in ziekenhuis en verpleeghuis, voor jongeren en ouderen, al dan niet gelovig en kerkelijk betrokken. Of we actief zijn in de kerk of juist aan de rand kritisch toekijken wat er in de parochie daadwerkelijk gebeurt, we hebben allemaal en vooral nu behoefte aan pastorale nabijheid, een troostend en bemoedigend woord, want de corona-crisis maakt ons allemaal kwetsbaar, niemand uitgezonderd. In onze geloofsvragen of misschien liever gezegd onze vragen naar zingeving worden we nu meer dan ooit op de proef gesteld.

De bisschoppen van Nederland hebben ons een mooi gebed aangereikt. De woorden raken mij daar waar het nu ten diepste om gaat. Ze ontroeren me intens, ik ben er blij mee want ik vind er troost in en bemoediging. Die gebedstekst breng ik graag onder uw aandacht. Mogelijk helpt die ook u.

Maar laten we, naast ons bidden, vooral onze hoop en ons vertrouwen bewaren nu we elkaar zo hard nodig hebben: naar elkaar omzien en goed voor elkaar (blijven) zorgen in onze kleine leefruimte maar ook via allerlei communicatiemogelijkheden die ons ter beschikking staan: parochieblad, actuele nieuwsbrieven, website, app, Facebook, telefoon enz.

Van harte wil ik ieder die dit leest bemoedigen, sterkte toewensen op de weg die we nu hebben te gaan, nog niet wetend waar die op uit zal komen.

Misschien voelt de afzondering die we nu doormaken dor, eenzaam en verlaten maar brengt die ons ook dichterbij elkaar. Misschien kunnen we na deze tijd van quarantaine (40 dagen) ons verblijf in de dorre woestijn opbreken, door het water heen trekken en onze weg vervolgen naar het land dat God ons heeft beloofd: een nieuwe toekomst tegemoet.

Mag dit onze bede zijn:

  • dat wij werkelijk vrije en blije mensen zijn die samen op weg zijn in oprechte verbondenheid met en betrokkenheid op elkaar;
  • dat wij in ons eigen leven de bevrijding ervaren die Jezus ons heeft gegeven;
  • dat wij zien en geloven dat in het leven van iedere mens het wonder van Gods liefde in Jezus Christus kan gebeuren. Amen.

Sterkte en alle goeds, goede gezondheid van harte toegewenst en zorg goed voor jezelf en de mensen dicht bij je.

In geloof, gebed en gedachte verbonden met elkaar.

Lieve groet,

Nellie van der Made-Kortsmit

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.